امروزه کابلهای مخابراتی کاربردهای فراوانی دارند، در حقیقت کابل تلفن در گروه کابلهای مخابراتی یکی از پرکاربردترین انواع هستند. این کابلها از رشته سیمهای نازک در رنگبندی متفاوت تشکیل شده است. هنگامی که رشتههای سیم در کنار هم قرار می گیرند و با یک پوشش، عایق می شوند. در نهایت یک کابل خواهیم داشت. در داخل هر کابل مخابراتی رشتههای سیم با رنگ های متفاوتی وجود دارد. این سیم ها به دو دسته بندی اصلی و فرعی تقسیم می شوند. سیم های اصلی و فرعی کاربردهای متفاوتی دارند. رنگ بندی کابل مخابراتی به جهت شناخت و تفکیک کاربرد این سیم ها می باشد. استفاده از کابل ها به جهت استفاده در ساختمانها برای نصب آیفون، تلفن های خانگی و اداری و ... بدون آشنایی و شناخت رنگ بندی کابل مخابراتی بسیار دشوار و یا ناممکن خواهد بود. زیرا عدم اطلاع از این رنگ ها و ویژگیها سبب سردرگمی نصاب در هنگام قراردهی کابل ها و باعث ایجاد اختلال در هنگام تعمیرات و تغییرات بعد از نصب خواهد شد. در این مقاله قرار است که در مورد استاندارد رنگ بندی کابل مخابراتی یا همان COLOR Code اطلاعاتی در اختیارتان قرار دهیم. رنگ بندی کابل مخابراتی موردی است که هر فرد فعال در زمینه سیم و کابل و کارهای مرتبط با برق باید با آن آشنایی داشته باشد. کابل های مخابراتی از تعدادی زوج سیم های متفاوت تشکیل شده اند، در حقیقت رنگ بندی سیم ها و تفکیک هرکدام براساس زوج ها به پروسه نصب، اجرا کمک میکند. همچنین این ویژگی در هنگام عیب یابی تسهیل کننده کار کارشناسان خواهد بود.
چنانچه پیشتر اشاره کردیم، رنگ بندی کابل مخابراتی دارای دو دسته می باشد. که شامل رنگهای اصلی و فرعی می باشند. رنگ های اصلی شامل، سفید، قرمز، مشکی، زرد و بنفش و رنگ های فرعی به نوبت، آبی، نارنجی، سبز، قهوه ای و طوسی هستند. تمامی کابل های مخابراتی از ترکیب رنگ اصلی با رنگ فرعی بدست می آید. یک رنگ اصلی با پنج رنگ فرعی یک پنج زوج را تشکیل می دهند، در نتیجه از ترکیب رنگهای اصلی و فرعی باهم، بیست و پنج زوج تشکیل می شود. جهت درک بهتر در ادامه توضیحاتی داده می شود.
25 کد رنگ جفت
کد رنگی 25 جفتی برای شناسایی هادی های جداگانه در یک کابل جفت پیچ خورده از راه دور استفاده می شود. رنگ ها روی عایق هادی ها مشخص شده اند. رنگ اول (اصلی) از یک گروه پنج رنگ و رنگ دیگر (ثانویه) از گروه دوم پنج رنگ انتخاب می شود و 25 ترکیب دو رنگ را به دست می دهد. رنگ نوک همیشه اول قرار می گیرد و جفت ها هرگز نباید تقسیم شوند.
کد رنگی 25 جفت ، که در اصل به عنوان کد رنگی تعداد شمارش می شود، یک کد رنگی است که برای شناسایی هادی های جداگانه در سیم کشی های جفت پیچ خورده استفاده می شود.
کدگذاری رنگی
کد رنگی 25 جفت ، که در ابتدا به عنوان کد رنگی تعداد شمارش شناخته می شود ، یک کد رنگی است که برای شناسایی هادی های جداگانه در سیم کشی های جفت تابیده برای ارتباطات از راه دور استفاده می شود. با توسعه نسل های جدید کابل های مخابراتی با هادی های عایق پلی اتیلن (PIC) در دهه 1950 ، روش های جدیدی برای علامت گذاری هر هادی جداگانه در کابل ها توسعه یافت. هر سیم با ترکیب دو رنگ مشخص شد ، یکی از آنها اصلی ترین و دیگری رنگ ثانویه است. رنگهای اصلی و ثانویه از دو گروه مختلف انتخاب می شوند و در نتیجه 25 ترکیب رنگ ایجاد می شوند. ترکیبات رنگ به عایقی که هادی ها را پوشانده است اعمال می شود. به طور معمول ، یک رنگ از رنگ زمینه برجسته عایق و دیگری ردیاب ، متشکل از نوارها ، حلقه ها یا نقطه ها بود که روی پس زمینه اعمال می شد. رنگ پس زمینه همیشه با رنگ ردیاب هادی جفت شده آن مطابقت دارد و بالعکس.
گروه اصلی رنگها در رنگ بندی کابل مخابراتی از توالی سفید ، قرمز ، سیاه ، زرد و بنفش تشکیل شده است. رنگ مینور یا ثانویه از توالی آبی ، نارنجی ، سبز ، قهوه ای و طوسی انتخاب شد.
حفظ رنگها در رنگ بندی کابل مخابراتی
برای یادآوری کدگذاری رنگ در گروههای اصلی رنگ و گروههای رنگی ، از روش های مختلفی برای یادآوری استفاده شده است. به جفت های سیم یا مستقیماً با ترکیب رنگشان یا با شماره جفت مراجعه می شود. به عنوان مثال ، به جفت 9 جفت قهوه ای قرمز نیز گفته می شود. در جدول بندی های فنی ، رنگ ها به طور مناسب و مختصر کوتاه می شوند.
در نام رنگ بندی کابل مخابراتی ، ویولت در صنعت ارتباطات از راه دور و الکترونیک نام استاندارد است ، اما گاهی اوقات به آن بنفش گفته می شود. به طور مشابه ، طوسی سایه خاصی از خاکستری است. نام بیشتر رنگها از رنگهای مرسوم رنگین کمان یا طیف نوری گرفته شده و در کد رنگ الکترونیکی ، که از ده رنگ مشابه استفاده می کند ، البته به ترتیب متفاوت.
هنگامی که برای POTS استفاده می شود ، سیم اول به عنوان هادی نوک یا پایه A (انگلستان) شناخته می شود و معمولاً به سمت مثبت مدار جریان مستقیم (DC) متصل می شود ، در حالی که سیم دوم به عنوان حلقه یا B شناخته می شود -leg (انگلستان) ، و به سمت منفی مدار متصل است. هیچ یک از این دو طرف خط ارتباطی به زمین محلی ندارد. این یک مدار صوتی متعادل با رد حالت مشترک ایجاد می کند ، همچنین به عنوان یک جفت دیفرانسیل شناخته می شود. نوک و حلقه بر اساس اتصالات تلفنی (6.5 میلی متر) است که در تابلوهای تلفن در قرن 19 و 20 استفاده می شود ، جایی که تماس نوک اتصال از طریق تماس حلقه توسط یک فاصله عایق جدا می شود. اتصال دورتر از کابل به عنوان نوک شناخته می شود ، اتصال میانی حلقه است و (بزرگترین) اتصال نزدیک به سیم است.
سیم کشی سیستم بل قدیمی در محل از کابل سیم پیچ خورده 4 هادی استفاده می شود. 4 سیم رسانا سیمهای قرمز ، سبز ، زرد و مشکی بودند. آنها با کد 25 رنگ فعلی مطابقت دارند:
کابل برق 25 جفت پینوت
یکی از کاربردهای معمول کد رنگی 25 جفتی ، کابل کشی برای رابط ثبت شده جک RJ21 است، که از اتصال روبان مینیاتوری 50 پین زن استفاده می کند ، همانطور که در جدول زیر نشان داده شده است. هندسه پین های مخزن (تصویر دست راست) مربوط به شماره پین های جدول است. ستون سمت چپ پین ها هادی های حلقه ای (R) هستند ، در حالی که تمام هادی های نوک (T) در سمت راست قرار دارند.
کابلهای بزرگتر
کابل مخابرات در اندازه های مختلف وجود دارد. 1 جفت ، 3 هادی ، 2 ، 4 ، 5 ، 6 ، 8 ، 12 ، 25 ، 50 ، 75 ، 100 ، 150 ، 200 ، 300 ، 400 ، 600 ، 900 ، 1200 ، 1500 ، 1800 ، 2100 ، 2400 ، 2700 ، 3000 ، 3600 و 4200 جفت.
برای کابلهای با بیش از 25 جفت ، به هر گروه 25 تایی ، یک گروه اتصال دهنده گفته می شود. گروه های چسبان با استفاده از همان سیستم کدگذاری رنگی ، با روبان های مایلار علامت گذاری می شوند ، شروع با یک روبان سفید / آبی ، سپس یک روبان سفید / نارنجی و غیره. گروه چسباننده بیست و چهارم دارای یک روبان بنفش / قهوه ای است و یک چسب فوق العاده 600 جفتی را تکمیل می کند.
در کابلهای بیش از 600 جفتی ، هر یک از بسته های گروه چسباننده 600 جفتی با یک روبان یا رشته اتصال دهنده mylar ، متناسب با رنگهای "نوک" کد رنگ ، از سفید شروع می شود. سپس این الگو با اولین گروه 25 جفتی به صورت سفید / آبی شروع می شود و به طور نامحدود در ضرب های 600 جفت یا قسمت های آن ادامه می یابد. به عنوان مثال ، یک کابل 900 جفتی دارای اولین 600 جفت در 24 گروه 25 جفتی در یک چسب سفید است و 300 جفت باقیمانده در 12 گروه 25 جفتی در یک چسب قرمز پیچیده شده است.
جفت و رنگ اضافی کابل مخابراتی
هنگام کار بر روی اتصال و نصب کابل هوایی ، معمولاً استفاده از مجموعه خط تلفن یا "Butt Set" برای برقراری ارتباط در مسافت های طولانی است. برای تسهیل این امر ، جفت سیم های اضافی در کابل ها تعبیه شده است. یک جفت اضافی (قرمز-سفید) ممکن است در کابلهایی قرار گیرد که 6 تا 75 جفت هستند. دو جفت (قرمز-سفید و سیاه-سفید) ممکن است در کابل های 100 تا 300 جفتی محصور شوند. و سه جفت (قرمز-سفید ، سیاه-سفید و زرد-سفید) ممکن است در کابلهای 400 تا 900 جفتی گنجانده شود. از این جفت های اضافی غالباً به عنوان "جفت مکالمه" یاد می شود و هرگز برای ارائه صدای شماره گیری استفاده نمی شود.
کابلهای فیبر نوری از کد دوازده رنگی استفاده می کنند که در آن ده مورد اول همان کد رنگی 25 جفت است و دو مورد آخر Rose و Aqua است.
شناسایی رنگ بندی کابل مخابراتی
در نگاه اول ممکن است سیم های رنگی مرتبط با سیم کشی تلفن شما گیج کننده به نظر برسد. در واقع انجام این کار بسیار ساده است ، حتی اگر در کابل هادی زیادی وجود داشته باشد ، شما فقط به دو سیم رسانا یا یک "جفت" برای یک خط تلفن مسکونی در نظر گرفته اید. اگرچه یک استاندارد صنعتی برای استفاده از رساناهای رنگی وجود دارد ، اما حقیقت این است که هر دو رسانا بدون در نظر گرفتن رنگ آنها ، تا زمانی که همان دو قلاب در هر انتها کار کنند ، کار خواهند کرد. با گفتن این نکته در مورد رنگ بندی کابل مخابراتی، توصیه می کنم هر زمان امکان پذیر است ، با کد رنگ استاندارد صنعت همراه باشید.
کد استاندارد سیم کشی تلفن
احتمال وجود دو کد رنگی که ممکن است در خانه خود پیدا کنید وجود دارد ، اما فقط تا یک کابل 4 جفتی که از 8 هادی تشکیل شده است مورد نظر است. کابل در خانه شما ممکن است فقط از 2 جفت ، 3 جفت تشکیل شده باشد یا ممکن است یک کابل 4 جفت باشد. حتی اگر کابلهای بزرگتری ساخته شده باشد ، بعید است که آنها را در خانه خود پیدا کنید.
منبع